NZR Academie Posts

24 december 2020

Kerstavond 2021. Een klein en intiem samenzijn. De radio (BBC) is als vanouds vol van Dicken’s ‘Christmas Carol’. In gedachten word ik geparachuteerd terug in de tijd,: een stampvolle feestzaal ergens in het land.. Mij was gevraagd om acuut in te springen voor een in company schnabbel met ‘The Christmas Carol’. Ik zou de rol van Charles Dickens krijgen, een tv-acteur zou Scrooge spelen. We ontmoetten elkaar voor het eerst op lokatie, bij de feestzaal. We kregen niet echt de kans om wat zaken af te spreken. Wijj werden direct breeduit ontvangen door de directeur en zijn medewerkers. De laatsten waren reeds lekker ouderwets in de olie. We gaven maar meteen onze vaste teksten op. Dit zou improviseren worden! We konden we net wat taken verdelen. In de rol van Dickens zou ik het verhaal vertellen en ondertussen de regie van de oorstelling bewaken. De acteur was opgelucht, maar dan moest ik ook zeggen wat hij moest doen. Dat zou hem zekerheid geven. Ik vond het best, zo kon ik de boel op mijn manier toch nog wat in de hand houden.

De avond werd onvergetelijk. Voor evt acteren en vertellen was ruimte. Eten was er in overvloed en alcohol vloeide meer dan rijkelijk (voor de feestgangers!). De directeur was een tevreden mens. Hij wist wat hij deed, stelde mij gerust: voor iedereen een taxi om na afloop veilig thuisgebracht te worden inclusuwf kerstpakket, dat wil zeggen 10 kilo vers vlees. Hij kende zijn Pappenheimers!
Het publiek werd in verloop van de voorstelling steeds enthousiaster. De acteur naast mij zette spontaan een geheel eigen Scrooge neer. Het kostte mij soms moeite hem nog enigszins binnen de grenzen van het verhaal te houden.
We ‘overleefden’ deze voorstelling door regelmatig door de ‘4de Wand’ heen te stappen en het publiek direct aan te spreken.
Een bijzonder moment kwam, toen een zwaar gespierde en dicht getatoeëerde medewerker mij met dubbele tong bekende dat hij het verhaal zeer goed kende. Oh, maar dan wist hij vast wel wie de dupe dreigde te worden van Scrooge’s vrekkerig gedrag! Dat wist hij en zonder enige aarzeling riep hij luid “Tiny Tim, that is!” Zó zielig! Toen begon hij te huilen en haastte zich naar het toilet op de gang. We deelden zijn grote betrokkenheid bij Tiny Tim met de andere aanwezigen. Woede jegens Scrooge vlamde op in de zaal. Pas de confrontaties met zijn drie geesten maakten hen weer wat rustiger.
Scrooge begon spontaan zijn bekering te vieren door een lied aan te heffen. Hij kreeg het voltallige publiek probleemloos mee. Het lied bleek opeens vele coupletten te hebben en de tekst steeds minder woorden. Tiny Tim werd bejubeld, evenals Scrooge, Dickens, de directeur en toen eigenlijk iedereen.
Klokslag tien uur reden de taxi’s voor. Publiek en vlees werden ingeladen. De directeur was zo blij met ons, dat we naast ons honorarium extra briefje van vijftig in de hand kregen gedrukt.

Moe en half voldaan reed ik naar huis. Ik bepeinde dat we de Christmas Carol als zodanig geen recht hadden gedaan, Dickens evenmin. Toch was ik blij met deze onverwachte vuurdoop van vertellen, acteren, improviseren en regisseren ‘on the spot’. Een soort Survival of the Fittest, toch? Zo goed mogelijk inspelen op een bijna onmogelijke situatie. Uiteindelijk was idereen blij en tevreden. Dat hoop ik tenminste, uitgezonderd De heer Dickens zelf wellicht.
De tvacteur heb ik nooit meer gezien. Improvisatie voorstellingen met mooie verhalen heb ik nog wel regelmatig gemaakt gespeeld.

Nu, kerstavond 2021. Er is immers deels alweer zoveel water door de Rijn gestroomd. Hoeveel veranderingen en verrassingen sindsdien?Improvisatie blijkt nog steeds nodig. ‘Fitting’ gedrag is verstandig. Benieuwd wat deze Kerst brengt, en, niet te vergeten, het jaar 2021.